Her yıl 1–7 Ocak tarihleri arası toplumda tüberküloz (verem) hastalığına yönelik farkındalığı artırmak, erken tanı ve tedavinin önemini vurgulamak amacıyla “Veremle Savaş Eğitimi Haftası” olarak anılmaktadır. Tüberküloz, tarihsel olarak önemli bir halk sağlığı sorunu olmuş ve günümüzde de özellikle belirli risk gruplarında etkisini sürdüren bulaşıcı bir hastalık olarak varlığını korumaktadır. Bu hafta yalnızca hastalığın biyolojik
Erkek çocuk yetiştirmek, tarihsel ve kültürel olarak ağır basan toplumsal beklentilerle dolu karmaşık bir süreçtir. Toplumun erkeklikten beklediği “güçlü ol, duygularını sakla, rekabet et” gibi geleneksel ve sıklıkla toksik kabul edilen normlar bir çocuğun duygusal, sosyal ve bilişsel gelişimini ciddi şekilde kısıtlayabilir. Modern psikoloji ve pedagoji, sağlıklı bir erkek çocuğunun yetiştirilmesinin anahtarının bu katı kalıpları
Kız çocukları, toplumsal rollerin en erken biçimlendiği bireylerdir. Onların dünyaya bakışını, kendilik algısını ve gelecekteki ilişkilerini şekillendiren en temel unsur, erken çocukluk döneminde maruz kaldıkları tutumlar ve değerlerdir. Bu nedenle bir kız çocuğunu yetiştirmek yalnızca bir bireyi büyütmek değil, aynı zamanda bir toplumun geleceğini şekillendirmek anlamına gelir. Psikolojik gelişim açısından bakıldığında kız çocuklarının ihtiyaçları, erkek
Çocuklara sınır koymak ebeveynliğin en hassas, en dönüştürücü ve en öğretici alanlarından biridir. Bu süreç yalnızca kurallar koymak ya da davranışları kontrol altına almakla ilgili değildir. Aynı zamanda çocuğun duygusal güvenliğini sağlamak, benlik gelişimini desteklemek ve sosyal dünyaya sağlıklı bir şekilde uyum sağlamasına yardımcı olmakla ilgilidir. Sınırlar çocuğun dünyayı anlamlandırmasında bir çerçeve sunar. Bu çerçeve
Tutku insanın içsel kıvılcımıdır. Bir şeye karşı duyulan yoğun ilgi, merak ve bağlılık hali bireyin kendini ifade etme biçimi, dünyayla kurduğu özgün bağdır. Bu bağın en saf, en dürüst ve en yaratıcı hali ise çocuklukta ortaya çıkar. Çünkü çocukluk henüz toplumsal kalıpların, başarı baskılarının ve dışsal yönlendirmelerin tam anlamıyla şekillenmediği bir dönemdir. Bu dönemde ortaya
Çocuklukta sorumluluk duygusunun gelişimi bireyin yaşam boyu karşılaşacağı zorluklarla başa çıkma kapasitesini belirleyen temel bir psikolojik yapı taşıdır. Bu duygu yalnızca görevleri yerine getirme becerisi değil aynı zamanda empati kurma, özdenetim sağlama, kararlarının sonuçlarını üstlenme ve toplumsal yaşamın gereklerini yerine getirme gibi çok katmanlı bir gelişim sürecini içerir. Sorumluluk duygusu doğuştan gelen bir özellik değildir.
Modern toplumların görünmez ama etkili bir örgüsü varsa, bu çoğu zaman “korku” üzerinden şekillenir. Korku, insanın en temel duygularından biridir; hayatta kalma içgüdüsünün bir parçası olarak evrimsel süreçte bize rehberlik etmiştir. Ancak günümüzde korku, yalnızca bireysel bir tepki değil, aynı zamanda toplumsal bir düzenleyici, hatta bir yönetim biçimi hâline gelmiştir. İşte tam da bu noktada
Bir ebeveyni kaybetmek, yaşamın temel taşlarından birinin yerinden oynaması gibidir. Yetişkin bile olsak, içimizdeki çocuk bu kayıp karşısında çaresizleşebilir. Anılar bir bir zihnimizde canlanırken, yaşanmışlıkların ağırlığıyla baş etmek bazen sessizliğin içinde kaybolmak gibidir. Ebeveyn figürü, birçok kişi için koruyucu, rehber ve sevgiyi koşulsuz sunan bir kaynak olur. Bu bağın kaybı, yalnızca fiziksel bir eksiklik değil;
Bağlanma kuramı, bireyin erken yaşlarda bakım verenleriyle kurduğu ilişki biçiminin ileriki yaşamındaki duygusal ve sosyal etkileşimlerini nasıl şekillendirdiğini açıklayan güçlü bir teorik çerçevedir. Bu kuramın temelinde, çocukların kendilerine bakım veren figürlerle kurduğu güven duygusu ve bu figürlerin duygusal erişilebilirliği yer alır. Ebeveyn kaybı gibi travmatik bir olay, çocuğun bu bağlanma temsillerini derinden etkileyebilir; hem içsel
Hayat, bazen kelimelerin yetersiz kaldığı acılarla yüzleştirir insanı. Bunlardan belki de en derin, en sarsıcı olanı, bir evladın kaybıdır. Bu tür bir yas süreci, klasik tanımlarla anlatılamayacak kadar karmaşık, kişisel ve çoğu zaman sessizdir. Bir çocuk kaybı yaşayan ebeveyn, sadece bir bireyi değil; hayallerini, umutlarını, gelecek planlarını ve bir parçalarını da yitirir. Yas sürecinin kapsamı:
- 1
- 2